Karnımdan çıkan gurultu telefonumun titreşimiyle aynı hissi veriyor.
Her şey ayrılıyor ama her şey birleşiyor.
Hayır hayır.
Her şey ayrılıyor ve her şey birleşiyor.
Daha önce tatmadığım bir özgürlük hissi. Artan milatlar.
Yapabileceğim bir şey olursa lütfen haber ver.
Göremediğimi düşündüğüm her şeyi görebiliyorum aslında.
**************************************************************************************
göğüs vuruşu, yer tepinmesi, ağlayış, omuza dayanış, göğe bakış, yere yatış, ve yaşayış. yaşayışa devam ediş. (hayatımda biri olduğunu idrak etme teknikleri). içinden ilk defa çıkabileceğimin bilgisi geldiği için çıkış. içinden çıkmak istediğimi sanarken kalmaktan korktuğumu görüş. görüşün açısı. açıyı değiştiriş. gitmek istediğim için kalış. gitmek istemediğim için duruş. duruşu değiştiriş. gitmenin gitmeye denk oluşu. kalmanın kalmaya denk oluşu. bir karar vermek zorunda değilsiniz. yine de ikisini aynı anda yapamayız.
semantik olarak tezat diye adlandırdığımız her iki şeyin birbirine içkin olduğu gibi bir gerçek var. ya bunu bilerek yaşasaydık? yani bundan sonrası için. dünle ilgilenmiyorum. olduğu için değil, olmadığı için ilgilenmiyorum. gitmekle kalmanın aynı olması.
son zamanlarda fazlasıyla zaman ve mekan bazlı düşündüğümden ve bu sebepten ötürü bağlamı eksik kalmış anlatıların içinde sıkışıp kaldım. biraz size son zamanlardaki kendimden bahsetmek istiyorum: son zamanların ilk zamanlar da olduğunu düşünüyorum. korkudan hareketle pek çok şey yapıyorum. daha doğrusu, korkudan hareketle meydana çıkardığım bir takım düşünce kalıpları ve kalıpsız düşüncelerin gölgesindeyim. konuştuklarım da buradan gelip çıkıyor ağzımdan. çok konuşuyorum. yani aslında her zamaki kadar konuşuyorum, fakat bana fazla geliyor. düşündüklerimden çok söylediklerim fazla geliyor işte. ikisinin aynı şey olduğuna inanmaya bırakma yaşım gelmiş gibi hissediyorum. tıpkı ilk zamanlardaki gibi, aslında bunun böyle olmasını hiç istemezdim. çünkü ilk zamanlarda bunun böyle olması gerekmezdi. o zamanlar da bence çok şey düşünüyordum, şimdi de. alın size değişmeyen bir şey. ama düşünmenin bir ölçütü olmadığından değişim denen meseleden mesul değildir belki. mesuliyetini taşıdığım ne çok şey çıktı son zamanlarda ortaya. düşünmeye devam ediyorum ama konuşmaya devam etmek istemiyorum bazen. yemeğime devam etmek istememek gibi. yalnızca kendimden mesul oluşum meselesini fazla ciddiye alıyorum sanırım. buna ciddiye almak denir mi bilemiyorum fakat yine sanırım dışarıdan bakınca mesuliyetini aldığım şey sadece kendimmiş gibi gözüküyor. bu, diğerleri kendi mesuliyetini alma meselesini benim kadar ciddiye almadığı için çıkan bir problem mi bilmiyorum. bunun temelde bir problem olduğunu düşünmüyorum. bunun ciddiye alınacak bir mesele olduğunu hiç düşünmüyorum. yani ciddiye alarak dönüştürülebilecek bir fiil olmadığını düşünüyorum. konuya başka türlü yaklaşmak lazım.
beni heyecanlandıran şeylerin değişmiş olabileceğinden ötürü derin bir hüzün duyuyorum. potansiyelim benim seçtiğim (dışarıya seçtirdiğim) yere değil de kendi gördüğü yere akmak istiyor. izin veriyorum. yapılacak onca şey, söylenecek onca şey arasında yapılacak hiçbir şey, söylenecek hiçbir şey yokmuş. yokmuş işte.
bunca zaman aslında düşünmeden yazdığımı fark ettim ve düşünce kasını kullanmadan yazmamın bir işlevi oldu zannediyordum, bir işlevi vardı yani, düşünmeden yazıyordum işte, tam olarak anlamları, kelimeleri, neyden sonra neyin geldiğini düşünmeden yazıyordum. öyle akıyordu. öyle bir anlamı oluyordu. çok düşünmeden yazmak, çok da düşünmeden, bir sonraki yazacağın kelimeyi hesaplamadan, neden şimdiki kelimenin ardına neyin gelmesi gerekir diye düşünmeden, çok da düşünmeden ve daha önce düşünmüş olduklarınla yazmak, yazarken birlikte görmek aslında tam da ne demek istediğimi. bir türlü de ne istediğimi bulamamak dolayısıyla. ama ne demek istediğimi çok iyi bilmek. fiilleri mastar halinde bırakmak sanki onları kimliksizleştiriyor, kimliksizleştirdikçe de daha fazla anlam ifade edebilme, daha çok önermeyi kapsayabilme potansiyellerini artırıyor. artırıyordu yani. şimdi onları havada asılı, gerçekleştirilememiş, anlamı bir özneye bağlanmadan kurulamamış birer hisse dönüştürüyor.
ben de kendimi soyduğum yerden yeniden giydiriyorum. potansiyelimi hiçbir yere sığdırma zorunluluğum olmamakla birlikte, akacak güzel bir yeri olsun diye ona bir yol çiziyorum. nerede olduğum önemli değil diyor, biz bizi yaratırız. çünkü ardını ne kadar istesek de göremeyeceğimiz ne çok şey var. oysa ard arda gelen kelimeler yazıyor hikayeyi. önüne arkasına hiçbir şey konmadan duran her şey ne güzel oysa.