Bu nüsha Haziran-Aralık 2024 sanatçıları arasında yer aldığım SAHA Studio 8. dönem çalışmalarım bünyesinde yazılmıştır.
Artık herkesin herkese göre olmayabileceği bilgisiyle oturuyorum her nerede oturuyorsam. Aklımda semantik ve araba kullanmanın yarattığı gerginliğe dair şeyler var. Gerginlik yaratan başka şeyler de var elbette ki. Bugün oraya bakmayacağım. Bugün nereye baksam bakmadığım bir yeri görüyorum.
Kendi nasırlarımı kendim tedavi edebileceğim bilgisiyle yürüyorum her nerede yürüyorsam. Eczaneden aldığım ilacı sürmek için sabırsızlanıyorum. Yaz geliyor ne de olsa. Ayaklarım açıkta, benliğim tamamen bir boşlukta. Bu saatten sonra her şey olabilir.
Geçtiğimiz günlerde aldığım en iyi tavsiye, yaptığım şeyi romantize etmemek üzerine oldu. Fakat stüdyodan çıktıktan yatağa girene dek geçen sürede istediğim kadar romantize edebilirmişim her şeyi. Akşamleyin beş ila altı saat bunu yerine getirmek için gayet yeterli gibi bir süre gibi duyuluyor. Romantize ettiğim şeyleri ertesi gün sistemik çalışmalarla işlemek mümkün müdür? Veya bu şalterleri öyle istediğimiz gibi açıp kapayabilmek?
Gelişmelerden haberdar ederim sizi.
Bugün stüdyoya eşyalarımın önemli bir kısmını taşıdım. Daktilom, bazı kitaplarım, çeşit çeşit bantlarım, farklı boyutlardaki duralitlerim, bugüne kadar yaptığım işler için matbaadan aldığım baskıların arşivi, performans metinlerimin bütün kopyaları, falçatam, en sevdiğim renkteki çivilerim, aydınger kağıtlarım, kuru boyalarım, füzenlerim, kumaşlarım, metal tellerim ve henüz nerede kullanacağımı bilmediğim bilimum materyaller artık beş kişinin çalışacağı bir mekanda kendi köşemi işaretleme içgüdüsüyle İMÇ’deki geçici evlerinde yerlerini buldular. Onlar nereye ben oraya bilgisinin harekete geçirici gücüyle bugün itibariyle yeni dönemi açmış bulunuyorum.
Son zamanlarda materyal dünyanın gerçekliğiyle baş etmeye çalışan duygusal akışlarımı gözlemliyorum. Bu sefer, fırsat verildiği takdirde fizikselliğin de şekillendirebileceği metafizikselliği ve bu şekilde kurulan diyaloglarını dinliyorum. Bu ikisi arasında inşa ettiğim yeni köprülerin kamu spotu olarak ise yazmaya ve anlatmaya devam ediyorum.
Yolda giderken Rick Rubin’in ev sahipliği yaptığı ve Andrew Huberman’ın konuk olduğu Tetragrammaton podcast bölümünü dinliyordum. Ancak unutmayacağımızdan emin olduğumuz deneyimler hakkında yazmadığımızı anladım Avrasya Tüneli’ne bağlanan yolda. Bir yandan hayatın artık dillendirmeme gerek kalmayan tarafları artsın isterken, bir yandan da yazma kaslarımı yeni ve işlevsel yerlere nasıl yönlendirebilirim diye bakıyorum. Korku dolu gözlerle.
Hafızanın yapısı gereği yazmak durumunda olduğumuz aşikar. Bazı şeyleri yazmasak da unutmayacağımız, unutmayacağımız için de yazmadığımız aşikar. Ne anlatacağımı bilmediğim, gittikçe sadeleşen günleri önüme aldım. Hatırlıyorum. Hatırlıyor musun? Veya sizi bir yerden çıkaracak gibiyim. Veya hatırlayamadım yazmıştım ama bir yerlere.
Öptüm.
Z